Categoriearchief: Gastbloggers

Gastblogger Ilona: Charlotte’s eerste week in het ziekenhuis

Lieve lezers,

Dankjulliewel voor alle felicitaties! Het was inderdaad een zware bevalling, maar gelukkig kwam het daarna allemaal goed. Met Charlotte, maar ook met mij. Na de bevalling kregen we rustig de tijd om te wennen aan onze nieuwe kleine. En klein was ze zeker. Ze heeft eerst een hele tijd bij mij op mn buik gelegen, wat een heerlijk gevoel! Eindelijk was ze daar, dat kleintje wat voor al die problemen gezorgd had, of nou ja waardoor al die problemen er waren.

We maken haar geboorte bekend en genieten enorm

Familie werd opgebeld om ze op de hoogte te brengen, natuurlijk werden er ook foto’s gemaakt, maar we hebben vooral flink genoten van de eerste momenten. Ze werd later opgefrist en mocht haar eerste kleertjes aan, ze mocht zelfs bij ons blijven op de kamer! Iets wat ik totaal niet verwacht had. Ik had natuurlijk maatje 44 als eerste pakje uitgekozen en dat werd aangetrokken, het arme kind zwom erin. Maar dat komt vanzelf wel goed.

Checklist of ze bij ons mag blijven

Er zaten natuurlijk wel wat voorwaarden aan het bij ons blijven, haar eerste gezondheidschecks waren goed, maar haar bloedsuikers en temperatuur moesten op peil blijven. Dat werd voor elke voeding gecontroleerd. De eerste keer was haar bloedsuiker wat laag, nog wel acceptabel, dus een uur na het eerste flesje zou hij weer gecontroleerd worden. Toen was hij netjes op peil.
Door dat ze kleertjes had en 2 kruiken in haar wiegje bleef haar temperatuur telkens netjes zoals hij hoorde. Rond 37 graden, daar hoefde we ons dus geen zorgen over te maken.
We hebben toen onze wekkers gezet voor de volgende voeding (02.30) en zijn gaan slapen.

De nachtvoeding breekt aan

De wekker ging en ik maakte haar wakker voor haar voeding. Ik lag nog redelijk in de kreukels door de ruggenprik dus het lopen ging best moeizaam.  Ik had de zuster gebeld voor de bloedsuiker controle en tegen de tijd dat het flesje klaar stond en Charlotte redelijk wakker was, kreeg ze haar suikercontrole. Een prikje in haar hiel, een druppel bloed en een slechte uitslag. Te laag. De nachtzuster gaf haar aan mij om het flesje te geven en belde ondertussen op de gang met de kinderarts.  Helaas, ze moest toch naar de couveusekamer, want ze had haar bloedsuiker niet onder controle.  Ik maakte mn man wakker die alweer lag weg te dommelen van al de rompslomp, vertelde het en zei dat ik mee zou gaan. Ik wilde haar niet alleen laten en zo kon hij nog wat slapen.

En we zijn weg

Met Charlotte in een wiegje en ik in een rolstoel zijn we over de gang gegaan richting kinderafdeling. Een welbekende afdeling voor ons, want Christiaan heeft daar 16 dagen doorgebracht na zn geboorte.  De nachtzuster van daar ving ons op en is met alle controles begonnen. Charlotte liet het rustig over haar heen komen. De kinderarts zette een infuusje en ze gaf geen kik! Ik kreeg uitleg over de afdeling en wat ze zouden gaan doen en we hoopten allemaal dat het voor korte duur zou zijn. Uiteindelijk was ik om half 4 terug op mn kamer, waar mn man heerlijk lag te slapen. Ik bedacht me maar hetzelfde te gaan doen, want Charlotte was in goede handen.

Een pittige eerste dag

De eerste dag na de bevalling was pittig. Mijn rug deed nog veel zeer, maar ik was wel weer mobiel aan het worden. Ik kon redelijk lopen inmiddels, al deed mn bekken nog wel pijn. Minder pijn als voor de bevalling dus dat was zeker een pluspunt! Mn man bracht mij naar de couveusekamer waar we de eerste zorg gegeven hadden aan Charlotte. Die nacht was best goed gegaan volgens de zusters en een aantal herkende ons zelfs. Uit hun ervaring vertelde ze dat ze niet lang hoefde te verblijven, mits ze maar goed dronk en alles goed op peil zou houden. De eerste visite kwam ook deze dag! In goed overleg met ons natuurlijk. Een goede vriendin kwam als eerste, gevolgd door mijn schoonouders met ons zoontje en daarna mijn ouders.

Wat zou de grote broer ervan vinden?

Christiaan vond het (volgens mijn man, ik was daar niet bij) wel heel interessant. Dat kleine meisje wat daar lag, maar hij wilde al snel naar mij toe. Dat hebben we ook maar gedaan. Ik had hem namelijk al een flinke tijd niet gezien. Het was een drukke en zware dag maar zo fijn om weer  met hem geknuffeld te hebben. Helaas ging mijn man die dag ook weer naar huis. Want na 2 rotte nachten op een slecht matras, was hij wel toe aan een goed bed en een paar uur slaap. Ik lag inmiddels weer op de kraamafdeling ipv de kraamsuite waar ik bevallen was, want het was druk met de bevallingen! En dan hou je toch een bed en kamer bezet.

De volgende dagen gaan voorbij

De volgende dagen waren druk, ik probeerde vanaf half 6 ’s ochtends tot de voeding van half 9 ”s avonds elke voeding te doen. Daarna ging ik slapen om weer vroeg op te staan. Ik had gelukkig weer een kamer voor mijzelf dus ik kon gaan en staan waar ik wilde, maar die dagen vlogen voorbij! Charlotte viel de eerste paar dagen af, wat gebruikelijk is, maar zo’n kleintje heeft natuurlijk niet veel reserves, dus op maandag moest ze aangekomen zijn. Anders was ze teveel afgevallen en zouden daar ook weer consequenties aan zitten.  Om Charlotte mee te kunnen nemen naar mijn kamer moest ze ook zijn aangekomen. Dat scheen ze goed in haar oren geknoopt te hebben, want die ochtend was ze eindelijk 10 gram aangekomen. Ze mocht dus mee naar mijn kamer. Het infuus was er inmiddels ook al af, want de bloedsuikers bleven nu netjes!

Mogen we nu naar huis?

En als ze naar mijn kamer mocht, zou het ook niet lang duren voor wij naar huis mochten. Daar werden weer voorwaarden aangesteld natuurlijk. Zo moest haar temperatuur op peil blijven, moest ze alle voedingen goed drinken, en ze moest minimaal 2100 gram wegen. Uiteindelijk woog ze op donderdagochtend 2110 gram! Ze mocht die dag dus mee naar huis. Ons zoontje was die vorige dag al thuis gekomen dus hij kon gelukkig mee om haar op te halen. Dolgelukkig en hoog op een roze wolk vertrokken we met z’n vieren naar huis. Ze heeft maar een week in het ziekenhuis gelogeerd, een hele prestatie.

Thuis weer even wennen

Eenmaal thuis was het weer flink wennen. Voor iedereen eigenlijk. Die eerste nacht was helaas een vreselijke nacht. Christiaan was erg overstuur ’s nachts omdat hij mij gemist had en Charlotte had krampjes. Ik denk dat mijn man en ik wel elk uur gezien hebben. Uiteindelijk ben ik om 3 uur, toen Charlotte rustig was, bij Christiaan gaan zitten. Uit bed gehaald en flink geknuffeld en getroost. Verteld dat mama niet meer ziek was, weer thuis was en nergens meer heen ging. Na een tijdje was hij rustig en heeft hij heerlijk tot half 9 geslapen. Daarna zijn we rustig in een ritme gerold.  Christiaan gaat weer twee keer per week naar zijn gastouder, mijn man is nog heerlijk met vakantie thuis en ik ben weer net zo mobiel als voor mijn zwangerschap. Eindelijk pijnvrij!!

Hoe gaat het nu met Charlotte?

Inmiddels weegt Charlotte op dit moment 2345gram, komt ze netjes voor de voedingen maar lijkt ze wel te reageren op koemelk. (Net als haar grote broer deed) Dus we hebben al contact gehad met een diëtiste en de lijntjes zijn al uitgezet voor de juiste voeding. Dit lijkt goed te gaan. De gehoortest heeft ze uitstekend doorstaan. We blijven het eerste jaar natuurlijk nog wel onder controle bij de kinderarts.  Christiaan wilt nog weinig van haar weten, zegt het eng te vinden en dat is prima, we dwingen hem niets op. Hij focust zich liever op zijn nieuwe fiets en z’n speelgoed en af en toe geeft hij haar flesje of een schone luier aan.

Ik ben alweer druk aan het solliciteren voor werk. Hopelijk zit er voor na mijn verlof wat blijvends bij!

liefs Ilona

Mijn bevallingsverhaal: Ilona

Ilona is inmiddels niet meer zwanger zoals jullie hebben kunnen lezen in dit bericht. Gelukkig voor ons blijft ze nog even schrijven voor mijn blog en kunnen we nog mee lezen en meeleven met het leven met twee kleine kindjes. Voor vandaag staat het bevallingsverhaal klaar. En we kunnen jullie waarschuwen, het is een lange blog geworden met hier en daar wat details. Lees verder

zwangerschapsupdate

Zwangerschapsupdate: weer een groeiecho

  • Door Ilona –

Lieve lezers,
Wat had ik jullie graag een hoop positieve dingen verteld in deze blog. Maar de waarheid is, dat Charlotte vanaf nu elk moment kan komen. 
Ik heb afgelopen weekend mijn verjaardag heel rustig gevierd, alleen mijn ouders, schoonouders en de opa en oma van mijn man waren er. En dat hadden we vrij bewust gedaan, we hadden beide behoefte aan de rust en geen behoefte aan de drukte die een groot feest met zich mee zou brengen. Lees verder

Hectische zwangerschapsweken door bezoek aan het ziekenhuis

– Door Ilona –

Sorry! Er zat ineens 4 weken tussen in plaats van de geplande 2. Ik was het helemaal vergeten! Nu zou ik een goed excuus gehad hebben als ik enorm druk bezig was met werken of iets. Maar we weten allemaal dat ik dat niet meer doe, dus dat kan niet. Wel waren de afgelopen weken wat bewogen vanwege bezoek aan het ziekenhuis.

De babykamer
Ik ben op stap geweest met mijn schoonmoeder, mijn ouders konden helaas niet mee ivm buikgriep, naar de ikea. Daar hebben we de babykamer bij elkaar geshopt. Een nieuw ledikant, een nieuwe kledingkast, (zelfde als m’n zoontje heeft) een kast voor boven de commode en wat hebbedingetjes. Ik ben braaf geweest en heb netjes achter het karretje gelopen, zoals m’n fysio aangeraden had.

Bekkenpijn
Mijn bekkenpijn is op een laag pitje komen te staan. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb? Nou, werkelijk bijna niets doen. Echt luisteren naar m’n lichaam.. zou het me dan eindelijk gelukt zijn? Helaas heb ik mij vorige week tot 2x toe op de triage moeten melden van de klinisch verloskundige. In het ziekenhuis dus!

Eerste keer ziekenhuis
De eerste keer zag ik aankomen, ik had sinds vrijdag al wat buikkrampen en voelde me alles behalve lekker. Toen dat zaterdag nog niet helemaal over was, nam ik mij voor zondags te bellen als ik nog steeds niet lekker was. Iets met uitstelgedrag.

Zondags kreeg ik niets door m’n keel bij het ontbijt en bleef ik beroerd. Toen heb ik de verloskundige gebeld. Of ik over een uurtje naar haar kon komen voor het meten van m’n bloeddruk. Eenmaal daar was mijn bloeddruk niet hoger dan de vorige keer maar ze zag wel een spoortje eiwitten in mijn urine. Hop naar het ziekenhuis, in m’n eentje zodat er oppas was voor m’n zoontje. Na een uurtje of anderhalf, kon ik weer naar huis. Met een nette bloeddruk die daar ineens een stuk gezakt was en dat spoortje eiwit was waarschijnlijk afscheiding! Oef! Wat een opluchting.

Pijn in mijn onderbuik
De tweede keer zag ik echter niet aankomen en was ik in vrij blinde paniek. Dat was afgelopen vrijdag. Ik had samen met mijn zoontje even een dutje gedaan. Ik werd wakker van steken onder in m’n buik, echt heel naar! Maar ik dacht dat het door m’n volle blaas kwam en dat de baby dat gewoon niet lekker vond, toen ik opstond uit mijn bed voelde ik wat lopen. Iets wat mij al wat opviel. En ik voelde me er meteen slecht bij.
Even plassen, dacht ik, dan is het weer voorbij. Maar bij het afvegen zag ik bloed. Ik heb vervolgens een schone onderbroek met inlegger ingedaan en m’n zoontje uit bed gevist. Terwijl ik hem verloste van zijn poepluier op ons bed, hing ik aan de telefoon met de verloskundige.  Of ik zo snel mogelijk kon komen.

Toch naar het ziekenhuis?
Ik heb snel wat simpele kleding aangetrokken bij m’n zoontje en wat voor mezelf, ben de auto ingesprongen en erheen gereden. Ik was doodsbang. Na een echo en wat controles, leek het haar toch nodig mij weer in te sturen.  En het enige wat ik dacht; en wat met m’n dreumes?
Mijn man werkt op dit moment ontzettend over op z’n werk vanwege een stop, mijn schoonmoeder zat op school die dag en m’n schoonvader was aan het werk in Rotterdam. Uiteindelijk m’n man te pakken gekregen en die kon direct doorkomen naar het ziekenhuis. Ook hadden we even later in het ziekenhuis m’n schoonouders toch opgetrommeld omdat we niet wisten hoelang het zou gaan duren. En in het ziekenhuis mét een dreumes, dat is niet handig.

Controles en wachten
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, kreeg ik een ctg. Die was keurig. Ook mijn bloeddruk was volgens de verloskundige daar prima, maar weer dezelfde hoogte als voorheen. Na wat overleg en toen m’n man uiteindelijk er was, heb ik nog urine in moeten leveren en is er inwendig onderzoek gedaan. Niets wees op een oorzaak en nog steeds niet. We zijn inmiddels bijna een week verder, maar de kramp is er nog steeds. Het lijkt gewoon net alsof ik ongesteld moet worden. En de gedachte van veel te vroeg bevallen blijft in mijn achterhoofd zweven.

Lichtpuntje, mijn babyshower!
Wat nog wel leuk is, is mijn babyshower! Deze heb ik volgende week zaterdag en ik heb er zin in. Ik weet de datum omdat ik geen verrassingen meer wil en ik weet wie er ongeveer komen. Het wordt een gezellige middag met veel vrienden en familie, veel roze en veel lekker eten.
Geen spelletjes want daar hou ik niet zo van, maar gewoon nog even een gezellige zorgeloze dag. Klinkt goed, toch?Tot over 2 weken!
Ik zal proberen het rustig te houden hier!

liefs Ilona

Zwangerschapsupdate: 20 weken echo, spanning en geslacht van ons kindje

-Door Ilona-
Ik ben alweer 22 weken zwanger en wat vliegt de tijd zeg! De 20 weken echo was een zenuwslopend iets. Ik was enorm gespannen ervoor! Gelukkig hadden we een oppas voor de dreumes en kon manlief een paar uur vrij krijgen voor het hele gebeuren. Eenmaal aangekomen bij de verloskundige en na een praatje was het dan zo ver. Lees verder

waiting for you

Heftige weken in mijn zwangerschap door pijnklachten

-door Ilona-
Alweer 2 weken verder en we zijn bijna aangekomen bij de 20 weken! Bijna op de helft. In de afgelopen weken stond pijn in het middelpunt van de belangstelling. Het werd zelfs zo erg dat ik op zaterdag niets tot weinig kon doen. Mijn man was gelukkig thuis dus hij kon voor ons zoontje zorgen, maar vreselijk vond ik het wel. En het leek wel een blik in de aankomende weken. Dat maakte mij toch wel bang. Daarom heb ik maandag braaf de fysio gebeld en kon ik verrassend genoeg de volgende dag terecht.

De therapeute
Ik heb een hele lieve therapeute, ze is een gezellige Surinaamse vrouw met een warm hart en veel humor. Ze weet precies m’n pijnpunten te vinden en onder een gezellig praatje heeft ze me weer helemaal in elkaar gezet. Elke zijde 20 minuten intens gemasseerd, terwijl ze bezig was hebben we het over van alles gehad. Babynamen, bevallingen en mijn vreselijke eigenwijsheid.

Genieten en voorbereiden
Voor nu, geniet ik van de schopjes die ik steeds vaker voel en probeer ik tussen mijn grenzen te zorgen voor m’n zoontje en het huishouden.
En we bereiden ons voor op de groeiecho. De kleine man gaat van maandag t/’m woensdag naar m’n schoonouders, zodat ik even kan bijkomen en zodat we in alle rust naar de echo kunnen gaan op woensdagochtend.

Ik vertel jullie graag over 2 weken hoe het gegaan is en hoop ik jullie te kunnen vertellen wat het geslacht van ons kleintje is, een meisje of een jongen!

Tot over 2 weken.
liefs IlonaBron uitgelichte afbeelding

Lees verder