Categoriearchief: Uncategorized

De werkende moeder

Op dinsdag komt normaal altijd een interview met een werkende mama online. Ik vind dat zelf altijd erg leuk om te lezen. Zelf heb ik daar als thuisblijfmama niet mee te maken en weet er ook niets van. Er over bloggen kan ik dus niet. Daarom vind ik het ook zo leuk om te lezen.

Werkende mama’s zijn op
Helemaal waar zal dat niet zijn. Er zullen vast wel nog werkende mama’s zijn. Heel veel zelfs. Alleen die hebben (nog) niet mee gedaan met mijn interview. Dus heb ik helaas geen nieuw interview voor jullie.

Mee doen
Vind jij het ook altijd leuk om te lezen. Vind je het leuk om zelf mee te doen? Mail dan naar infomamaminke@gmail.com. Ken je een werkende mama die het leuk vind om mee te doen? Zij mag ook mailen naar infomamaminke@gmail.com. Weet je niet of je iemand kent? Deel dan dit bericht op je facebook, instagram of andere social media. Wie weet komt zo een werkende mama het te weten die ook graag mee wil doen.

Bedankt alvast!

Gastblogger Machteld: Eerste keren

Tijdens een zwangerschap komen er een heleboel eerste keren langs: het eerste vermoeden dat er iets in je buik zou kunnen groeien; de eerste keer overgeven (joepie!); de eerste afspraak bij de verloskundigen en dan de eerste blik op je kindje via de echo; de eerste keer dat je het aan iemand anders verteld; de eerste keer dat je het hartje hoort; de eerste keer dat je hem of haar voelt bewegen; en zo maar door. Heel veel eerste keren.

Laatst had Dennis een eerste keer. De eerste keer dat hij ons kindje kon voelen schoppen. Oké, ik had het even flink zitten porren, zodat het terug zou schoppen. Dennis deed heel zacht porren, dat werkte dus niet ;), maar nu voor het eerst kon Dennis het voelen bewegen. Heel zacht, maar het was er. Daarnaast was het voor hem ook de eerste keer dat we naar de Babydump gingen. 

Voor mij niet, ik was al een keer geweest met Minke. Ik was toen pas tien weken zwanger, dus concrete plannen had ik nog niet. Ik moet zeggen dat het nogal overweldigend was, al die producten waarvan je duidelijk alles moest hebben. Samen met Minke hadden we bij de kinderwagens gekeken. Ik zag er toen één die ik leuk vond. Minke vond hem helemaal niks. Hij was van het merk Egg en het leek ook een beetje op een ei. Ik vond het humor: het is toch grappig om je kindje in een ei-wandelwagen te vervoeren? En ik vond hem er echt leuk uit zien.

Ik werd natuurlijk wel meteen op mijn vingers getikt door de verkoper. Het doet er blijkbaar niet toe hoe ie er uit ziet, maar hoe hij is om mee rond te wandelen. Duh… maar hoe maak je anders de eerste keus om er één te proberen? Maar goed, ik wilde nog niet proberen, want Dennis was er niet en we moeten het toch samen doen. Ik zei ook tegen de verkoper dat we nog erg vroeg waren, ik ben pas in november uitgerekend. De verkoper antwoordde dat dat nog niks was: de eerste januari-baby’s waren er al geweest (hoe kan dat? Ik was pas tien weken zwanger, hoe lang waren die dames dan zwanger? Vier weken?).
In elk geval moest ik daarna snel naar huis, want ik moest eten en ik was de sultana’s vergeten.
Deze week is Dennis voor het eerst bij de babydump geweest. Godzijdank hoeven we geen kinderwagen meer uit te kiezen: we kunnen er één tweedehands krijgen. Ik liep met Dennis langs de kinderwagens en raad eens welke kinderwagen hij eruit pikte? De ei-kinderwagen! Het eerste wat hij zei: het is toch grappig om je kind in een ei rond te rijden?!
Ja, het is weer bewezen: wij hebben (gelukkig) dezelfde humor…

Waarom een loopkar goed is voor je kindje

Wij hebben een loopkar. Of hoe je die dingen moet noemen. Zo’n wagentje waar we onze kindjes in kunnen zetten zodat je, ook al kunnen ze nog niet lopen, toch zelf vooruit kunnen komen door middels van het bewegen van de beentjes. We hadden hem al bij Luca en nu bij Nola halen we hem weer te voorschijn. We zijn echt super blij met deze aankoop die we gedaan hebben. Zo blij dat zelfs opa hem voor Luca heeft gehaald toen Luca klein was. 

Negativiteit
Helaas is de loopkar, om het maar even makkelijk te houden, veel negatief in de aandacht. Het zou allemaal niet goed zijn. Kinderen die niet kunnen lopen moeten ook niet lopen. Daar zijn ze dan nog niet aan toe. Je zou je kind te veel stimuleren om te lopen dat het kruipen (en misschien wel andere dingen) overslaat. Het zou rond uit slecht zijn voor je kind.

Grotere bewegingsruimte
Je kindje heeft in de loopstoel grotere bewegingsruimte. Een groter bereik ook, er gaat een wereld voor hem open. Zo mooi om te zien. Er gaat ook een wereld voor jou open. Je kindje kan nu bij planten, koffie/thee dat op de tafel staat en ‘loopt’ ook gewoon zomaar ergens heen. Dat vergt even wat opletten natuurlijk. Je wilt niet dat er ongelukken gebeuren. Mijn ervaring is dat dit ook niet zo snel zal gebeuren. Luca was juist gefrustreerd omdat hij niet kon wat hij wilde. In de loopkar kon hij zijn ei kwijt en had hij het super naar zijn zin. Lekker overal heen scheuren en schik hebben.

Tips
Wil je een loopstoeltje gebruiken? Heel goed, je kindje zal het vast leuk vinden. En om alle tegenstanders meteen even de mond te snoeren. Ik heb hier over overleg gehad met een kinderorthopeed (ja, zo’n arts die er voor geleerd heeft en er meer verstand van heeft dan jij en ik samen). Hij vind het gebruik van een loopstoel niet verkeerd en raad het niet af. Wel gaf hij een aantal tips die ik zal delen.

  • Zet je kindje alleen in de loopstoel als hij met platte voetjes bij de grond kan. 
  • Zet je kindje nooit te lang in de loopstoel zitten.
  • Blijf altijd bij je kindje in de buurt en zorg dat je hem kan zien.
  • Zorg dat alles waar je kindje nu bij kan op veilige afstand staat.
  • Zorg voor goede, kindvriendelijke, kastafsluitingen, puntbedekkers en stopcontact dopjes.
  • Geniet van je kindje die de wereld weer een stukje meer gaat ontdekken!
Hebben jullie een loopkar voor je kindje gehad?

De werkende moeder: Miriam

Vandaag verteld Miriam haar verhaal in deze rubriek. Wederom erg leuk om te lezen en zo een kijkje in het leven van een andere mama te krijgen. Super leuk dat zij ook een juridische achtergrond heeft, net als ik zelf. Willen jullie meer lezen van Miriam? Dat kan. Ze blogt zelf ook op haar website, meervanmir.
Wil je jezelf even voorstellen? Naam, leeftijd, getrouwd/alleen/samen met, kinderen ect. Wat je maar kwijt wilt.
Mijn naam is Miriam, 35 jaar, en ik woon samen met mijn man en twee prachtige dochters van 3 en 1.


Wat voor werk doe je en hoeveel uur werk je?
Ik ben werkzaam als juriste bij een grote rechtsbijstandverzekeraar. Alleen op woensdag en in het weekend werk ik niet.

Werkt je partner ook? Zo ja, hoeveel uur?
Manlief werkt ook inderdaad en fulltime.

Hoe hebben jullie de opvang geregeld?
De kinderen gaan de ene week drie en de andere week vier dagen naar het kinderdagverblijf. Één vrijdag in de maand passen de grootouders op en de andere vrijdag neem ik het op me of nemen ze een extra dag af bij de crèche.

Wat merk je aan je kindje van deze opvangregeling? (gaat makkelijk of moest wennen?)
Mijn meiden weten niet beter dan dat ze naar de opvang gaan. Over het algemeen willen ze ook graag. Ze hebben hun vriendjes en vriendinnetjes daar en doen allerlei leuke activiteiten. Als ze vier dagen zijn geweest merk ik wel dat ze de vrijdagavond echt moe zijn. (dus niet altijd zo gezellig meer).

Miriam met haar prachtige kinderen. De foto’s
zijn van Miriam zelf.

Als je kon kiezen zou je het dan anders doen? (Meer of minder werken? Of juist thuis blijven? Misschien juist wel precies zoals het nu gaat?)

Ik zou best een dagje minder willen werken soms. We hebben de keuze nu gemaakt om wat extra te werken zodat we wanneer de kinderen groter zijn we juist nog meer leuke dingen met ze kunnen doen. 

Hebben jullie een papa/mama dag met jullie kind?
Ik heb de woensdag vrij, dus een mamadag. Papa helaas niet, dus die doet leuke uitstapjes in het weekend.

Hoe ziet een werkdag eruit? (Hoe laat sta je op, hoe laat wordt je kindje wakker/haal je uit bed, ontbijten, wegbrengen, ophalen en avondeten?
Om kwart over zes gaat de wakker. Manlief staat op en ik draai me om. Als hij gedoucht en geschoren is kleed ik de oudste aan. Hij haalt dan de dreumes uit bed. Zij gaan dan met zijn drieën naar beneden terwijl ik onder de douche stap. Als ik aangekleed beneden kom ligt er een boterhammetje voor me klaar. Manlief gaat de deur uit en ik breng de kinderen naar het kinderdagverblijf.

Nu jullie beide werken, heb je een taakverdeling in huis m.b.t. huishoudelijke klusjes (wassen, schoonmaken, boodschappen e.d.)?
Wij hebben een schoonmaakster die wekelijks drie uur het huis van top tot teen reinigt. De was en strijkwaar is mijn pakkie an en manlief kookt dagelijks. De boodschappen doen we in het weekend met hele gezin. Dat is een soort van uitje ;-).

Heb je nog tip(s) voor andere moeders die ook graag zouden werken als zij kinderen krijgen?
Het is hectisch en duur, maar wat mij betreft de moeite waard. Ik ben een betere moeder als ik niet voortdurend bezig hoeft te zijn met luiers en dergelijke. De momenten die ik met mijn dochters benut ik daarom 200%. Het is wel belangrijk, dat je af en toe ook tijd voor jezelf neemt. Even niet een mama of werkende vrouw zijn, maar weer een individu. 


Bedankt voor je bijdrage Miriam. Leuk om dit eens van een jurist te lezen. Het is zeker belangrijk de tijd die je wel bij je kindjes bent 200% te benutten. Heerlijk genieten van je kinderen op zulke momenten. 


Als wachten wordt beloond

Vorige week begon dit verhaal met als titel ‘Als wachten lang duurt’. Een heftig en aangrijpend verhaal over de weg naar een zwangerschap en tegenslagen die ze tegen kwamen. Zou het verhaal een happy ending krijgen? Vandaag kun je het laatste deel lezen.

Zwanger
In oktober 2014 bleef mijn menstruatie uit. We deden een test en die was positief!! Maar onze blijdschap was van korte duur. Ik had vanaf het begin al bloedverlies dus het eindigde in een miskraam. 1 menstruatie later in januari  2015 had ik het gevoel dat ik zwanger was. Ik moest alleen wachten met testen. Op 16 februari deed ik een test en ja hoor, hij was positief en dat bleef hij ook!! Ik heb me aangemeld bij moeders voor moeders zodat ze mijn urine konden gebruiken voor vrouwen die moeilijk zwanger kunnen worden. Een mooi initiatief om vrouwen te kunnen helpen zwanger te worden.

Eerste echo
De eerste echo, wat was dat spannend. En wat is dat een mooi en fijn gevoel dat er eindelijk na 13 jaar vechten een klein mini mensje in je groeit. Door mijn miskraam en hart problemen kreeg ik om de 3 weken een echo.
Daarnaast liep ik ook bij de verloskundige om de hoek bij mij dus alles dubbel gecheckt! Het mooiste moment was dat ik me dochter voelde, echt zo een vlinder effect, gekriebel in je buik. En dat gekriebel werden schopjes. Ik heb op zich een hele makkelijke zwangerschap gehad en volop genoten.

De bevalling
Mijn bevalling was super snel. Om 5:25 ging de wekker, ik zou namelijk ingeleid worden die dag. Ik ging douche en toen kreeg ik heel veel krampen en wou gaan persen. Ik heb de afdeling van het ziekenhuis gebeld of mijn verloskamer vrij was voor de inleiding. Gelukkig zeiden ze dat ik kon komen. Het waren misschien voorweeën die al aan de gang waren.

Ik kwam 6:45 aan in het ziekenhuis en ze gingen op mijn dringende verzoek controleren waarom ik wou en moest persen. Ik moest me uitkleden en gaan liggen. De gynaecoloog kwam om 6:59 binnen en ging voelen hoeveel cm ontsluiting ik had. Hij zei met grote ogen en mond open; je heb al 10 cm! Toen om 7:02 braken me vliezen en om 7:09 is onze dochter geboren!

Het moederschap bevalt me uitstekend en we zijn al een klein beetje bezig voor een 2e kindje.

Veel Liefs
Bianca

Bedankt dat je je verhaal wilde delen Bianca! Moedig om dit zo op papier te zetten, jullie hebben ontzettend veel meegemaakt. Mooi om te zien hoe jullie nu genieten van jullie prachtige dochter en hoe gelukkig jullie zijn. 

Wil jij ook je verhaal delen en iemand een hard onder de riem steken? Stuur dan een mail naar infomamaminke@gmail.com.

The world we live in

Steeds meer berichten over aanslagen, bommen en overvallen bereiken mij. Ik hou van struisvogelpolitiek en kijk zo min mogelijk journaal. Dat houdt in dat ik ook vrij laat op de hoogte ben van verschillende gebeurtenissen in de wereld. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet zo erg. We leven in een maatschappij waarin nieuws zich razendsnel kan verspreiden. De aanslag met vrachtwagen in Nice en de militaire overname en de mislukking daarvan in Turkije.

Kinderen in deze wereld
Met deze verschrikkelijke gebeurtenissen die veel te veel levens kost en nog meer gewonden mee brengt, komt er nog een vraag naar boven. In welke wereld laat ik mijn kinderen opgroeien? Is dat wel eerlijk naar hen toe? Hadden we er niet wat langer over na moeten denken en misschien besluiten dat deze wereld niet geschikt is voor onschuldige kinderen? Ook zij worden hier slachtoffer van, zonder dat ze er iets aan kunnen doen. 

Verschil met vroeger
Vroeger, toen mijn opa en oma nog klein waren was er ook oorlog. Nederland was daar zelfs bij betrokken. Nog altijd herdenken we deze periode. Ook toen was er geweld en verderf. Ook toen werden er kinderen geboren. Gelukkig maar, anders had ik hier niet gezeten. Het verschil alleen met toen is, dat we nu veel sneller en gedetailleerder weten wat er overal in de wereld aan de hand is. We kunnen het met eigen ogen zien op de tv. Het is bijna alsof je erbij zit. 

Juist wel kinderen
Ik ben zeer gelukkig dat wij onze kinderen wel hebben gekregen. Ook in deze wereld vol geweld en verderf. Want de mensen die dat aanrichten krijgen misschien ook kinderen. Die met dezelfde normen en waarden worden opgevoed. Normen en waarden waar ik niet achter sta. Die is zelfs afkeur. Daar tegenover staan mijn kinderen. Die ik normen en waarden bij  probeer te brengen waar ik wel achter sta. Waarvan ik hoop dat zij geweld afkeuren en een sprankje hoop en vreugde zullen brengen waar ze ook gaan. Zodat de wereld ook ziet dat er nog fijne, mooie en goede dingen zijn.

Denk jij hier wel eens over na? Hoe zie jij de wereld met je kind(eren)? Als je geen kinderen hebt, hoe kijk je aan tegen het krijgen van kinderen in deze wereld?

Werkende mama: Angela

Vandaag in deze rubriek Angela over hoe zij het werken, huishouden en aandacht voor de kinderen verdelen. Hoe ziet hun dag er uit en hoe is de oppas geregeld. Ik vind dat altijd weer leuk om te lezen. Een kijkje bij Angela in haar leven.

Wil je jezelf even voorstellen? Naam, leeftijd, getrouwd/alleen/samen met, kinderen ect. 

Mijn naam is Angela (25) en ik ben ruim 2,5 jaar getrouwd met Stephan (27). Samen hebben wij een prachtige dochter Naomi. Inmiddels geen baby meer, maar een dreumes. Wij zijn christen en in onze opvoeding vinden wij het belangrijk om Naomi speelsgewijs het geloof bij te brengen.
Sinds mijn zwangerschap en de geboorte van Naomi zit ik vol met verhalen. Ik ben eerlijk en recht voor zijn raap. Het ouderschap is nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn toch!? Dat deel ik op mijn website en 101 andere verhalen, tips en tricks rondom zwanger zijn en het ouderschap, met een vleugje humor.

Wat voor werk doe je en hoeveel uur werk je?
Ik werk 24 uur in de week als communicatieadviseur bij een grote stichting voor mensen met een lichamelijk- en verstandelijke beperking. Denk daarbij aan communicatie binnen de organisatie en ook communicatie naar buiten toe. Mijn werk is veelzijdig en dat maakt het leuk. De ene keer organiseer je een opening en zorg je dat er pers aanwezig is. De andere dag ben je bezig met een communicatieplan voor een groot project. 

Werkt je partner ook? Zo ja, hoeveel uur?
Mijn man werkt 40 uur in de week.

Hoe hebben jullie de opvang geregeld?
Een combinatie. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze één vaste dag wilde oppassen. Stephan had nog een hoop uren die hij graag wilde opmaken om de eerste drie maanden (september 2015-december2015), één dag in de week er voor haar te zijn. Vanaf januari 2016 was dit niet mogelijk. Hij is accountant en dan begint de drukke periode met ook wat uren overwerk. Een dag minder betekent automatisch werken in de avonduren en weekenden, want het werk wordt niet minder. De maandag bleef over en we hadden een goed gevoel bij het kinderdagverblijf. Daar kon ze spelen met andere kindjes als ze wat ouder zou zijn. Vanaf januari heb ik mijn werkdag omgeruild. Ik werk nu op vrijdag en dan past mijn schoonmoeder op. Daar zijn wij heel blij mee, want anders had Naomi nog een dag naar het kinderdagverblijf gemoeten.

Wat merk je aan je kindje van deze opvangregeling? (gaat makkelijk of moest wennen?)
Ik vond het de eerste maanden op het kinderdagverblijf helemaal niets, want ze sliep daar niet. Zo zielig vond ik dat. Ze kwam ook overstuur thuis. Vanaf januari gaat het heel goed op het kinderdagverblijf. Zo fijn! Bij de oma’s was het niet wennen 😉 

Als je kon kiezen zou je het dan anders doen? (Meer of minder werken? Of juist thuis blijven? Misschien juist wel precies zoals het nu gaat?)
Precies zoals het nu is! Ik vind 24 uur werken prima en de opvang is ook goed geregeld op deze manier. Ze kan op het kinderdagverblijf lekker spelen met andere kindjes. Daar leert ze ook delen. En bij de oma’s is het gewoon heerlijk en heeft ze het ook echt naar haar zin.

Hebben jullie een papa/mama dag met jullie kind?
Stephan had dus de eerste drie maanden papadag en nu als hij uit zijn werk komt en in het weekend geniet hij van haar. Ik heb woensdag en donderdag vrij, dus uitgebreid de tijd voor haar.

Deze foto is van Angela.
Hoe ziet een werkdag eruit? (Hoe laat sta je op, hoe laat wordt je kindje wakker/haal je uit bed, ontbijten, wegbrengen, ophalen en avondeten?
Om 6:15 gaat de wekker. Als Naomi dan ook wakker is, voed ik haar eerst nog in bed. Ik geef nog borstvoeding.Stephan doucht dan ondertussen. Ik was Naomi en kleed haar aan. Op werkdagen gaat ze thuis niet onder de douche, maar doucht ze bij de oma’s. Dan kan zij rustig de bovenverdieping onveilig maken, want er staat een traphekje. Ik ga ondertussen douchen en als Stephan klaar is, neemt hij haar mee naar beneden en geeft haar een boterham. Ze eet deze zelf met haar handjes, dus ondertussen kan hij ook eten. Dan ben ik ondertussen klaar en ga bij hen aan tafel zitten om te eten. Meestal gaat Stephan dan al naar zijn werk. Ik eet nog even en breng Naomi weg tenzij ik ergens vroeg moet zijn. Dat is tussen half 8 en 8 uur. Op maandag haal ik haar ook altijd van het kinderdagverblijf, zo rond 17:30 uur, tenzij ik later thuis ben en dat niet lukt. Dan gaat Stephan eerder weg van zijn werk, maar die momenten komen zelden voor. Bij de oma’s en opa’s blijven we altijd eten en gaan gezamenlijk als gezin naar huis. Op de dagen dat wij thuis zijn, eten Stephan en ik 18:30 uur. Naomi heeft dan al gegeten en pikt soms nog wat groente met ons mee. Ze ligt dan rond 19:00 uur op bed, maar niet later dan 19:30 uur. 

 Nu jullie beide werken, heb je een taakverdeling in huis m.b.t. huishoudelijke klusjes (wassen, schoonmaken, boodschappen e.d.)?
Ik ben twee dagen in de week vrij en zorg in principe dat het huis schoongemaakt is en de was weggewerkt. De boodschappen doen we om en om op zaterdag. En als ik doordeweeks wat langer heb gewerkt, ga ik op vrijdag eerder weg, zodat ik dan de boodschappen kan doen. Hij ruimt vaak de vaatwasser in en uit in het weekend. Dan draaien we vaak ook nog wel een was en die hangen we dan samen op of een van ons doet het. Dat gaat eigenlijk allemaal heel natuurlijk. Het enige dat we echt afgestemd hebben is dat ik schoonmaak en strijk en hij de container aan de straat zet. Maar er zijn ook wel momenten dat hij nog even een stofzuiger door het huis haalt. Ik vind het heel fijn dat hij mij helpt op momenten dat dat kan.

Heb je nog tip(s) voor andere moeders die ook graag zouden werken als zij kinderen krijgen?
Sta er relaxt in. Leg zoveel mogelijk de avond van te voren klaar. Laatst deelde ik daar een blog over, hoe je meer tijdkunt besparen in de ochtend. Denk aan tassen inpakken, ontbijt en lunch klaarmaken en in de koelkast leggen, kleding alvast uitzoeken etc. Kleine dingen die het een stuk relaxter maken in de ochtend.


Bedankt voor je leuke verhaal Angela. Wat fijn dat je man de eerste maanden een dag vrij kon krijgen. En ook lekker een dag bij de oma’s. Heerlijk om daar dan ook lekker mee te kunnen eten. 

Als het wachten lang duurt

Op mijn blog wil ik graag ruimte bieden om verhalen te delen. Het ouderschap en de weg er naartoe gaat niet altijd over rozen. Het kan soms heel lang duren en je kunt dan de hoop bijna verliezen. Vandaag kunnen jullie het verhaal lezen van een prachtige, sterke vrouw. Zij en haar man hebben heel wat meegemaakt voor dat zij hun mooie dochter in hun armen konden sluiten.

Hoe het begon

In 2000 kwamen mijn man en ik bij elkaar. Hij was 5 jaar ouder dan mij, dat vonden wij geen probleem.
Mijn man (21) had toen al een grote kinderwens en vertelde dit mij ook. Ik was toen 16/17 dus wou nog even wachten en toen ik 19 werd vond ik het wel tijd worden om te gaan beginnen. Ik zei gelijk tegen hem voor je 25 wordt ben je papa! Niet wetend dat dit anders kon gaan verlopen.

Ik was gestopt met de pil die ik al vanaf mijn 10e slikte door mijn hevige menstruatie die ik om de week kreeg.
Ik was toen ik stopte met de pil in een tijdsbesef van denk 3 jaar bijna 50 kilo aangekomen. En mijn menstruatie bleef uit en wij dachten, zo dat is snel maar de testen bleven negatief. De huisarts zei; joh maak je niet druk het heeft even tijd nodig. Na een jaar toch maar naar het ziekenhuis en toen begonnen alle onderzoeken.

Om de maand kreeg ik onderzoeken. Ik moest eerst pillen slikken om menstruatie te krijgen en daarna moest ik clomid gaan slikken om eitjes te rijpen. En bij elke echo zagen ze zoveel eitjes zitten dat we een goede kans hadden. Na een jaar geprobeerd te hebben op deze manier zijn we gestopt, ik zat er even doorheen.

En toen verder
1 jaar later zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan en gingen we opnieuw het traject in. Wederom zonder succes. Na meer dan 1 jaar hadden wij de hoop bijna opgegeven. Maar toen zei de arts we gaan plannen maken om te starten met iui. Wij waren ontzettend blij daarmee dat we eindelijk een stap verder kwamen. Eindelijk weer hoop.

Stoppen
Plots moesten we afkappen, ik was al een paar keer flauw gevallen en heb met spoed binnen 20 minuten een pacemaker gekregen. Mijn hart stopte er telkens mee. Daarvan moest ik goed herstellen. Daarna nog 1 x een spoed operatie gehad voor een nieuwe pacemaker dus tijd om bezig te zijn met zwanger worden was er niet.
Onder tussen had ik in 3/4 jaar tijd misschien maar 2 keer een menstruatie gehad.

Afvallen
In 2012 gingen we weer ervoor en een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis. Wat ik toen kreeg te horen viel best zwaar. We gaan je niet helpen, je moet eerst minimaal 25 kilo af vallen dat zijn de nieuwe regels. Ondertussen heb ik al vele pogingen gedaan om af te vallen dus hoe ging mij dit lukken. In 2013 heb ik daarom gekozen voor een maagverkleining (gastric bypass) en in december 2013 is deze operatie uit gevoerd. Ik viel daardoor gelijk veel af en binnen 2 weken had ik me menstruatie en vervolgens elke maand een menstruatie!

Volgende week kunnen jullie het vervolg lezen van dit heftige verhaal. Alvast bedankt voor het delen Bianca!


Gastblogger Machteld: 22 weken zwanger

Update 
Ondertussen is ons kleintje 22 weken oud en langzaam maar zeker begin je het te zien. Aan het eind van de dag heb ik al een klein beetje moeite om mijn sokken aan te trekken. ’s Ochtends gaat dat veel makkelijker, dus misschien heeft het ook te maken met mijn energielevel.
Op 18 juni heb ik het voor het eerst voelen schoppen en daarna heeft het elke dag tegen me aan geschopt. Hij/zij schopt nog niet hard genoeg, zodat Dennis het ook kan voelen, maar dat zal ook niet lang meer duren.

We hebben ook de 20-weken echo gehad. Dat vond ik een heel bijzondere ervaring. Het is zo duidelijk te zien op de echo. Ik ben dan ook blij om te kunnen vertellen dat alles erop en eraan zit zoals het hoort. Er waren geen gekke dingen te zien en al is dit geen garantie, ik ben er wel heel blij mee.
Daarnaast hebben we ook goed kunnen zien welk geslacht ons kindje is. De echoscopist kon er echt niks anders van maken. En wat het nou is?! Tja, dat houden we nog even geheim… Vooral mijn zusjes waren notamused (hoe weten we nu welke kleur Air Max’jes we moeten kopen?!)
De raarste vraag tot nu toe
Kwam van mijn broertje. Ja, het staat nog echt op de eerste plaats. Ik was aan het werk en kon wel even opnemen. Dan zegt ie: Hee Brux, weet jij al of mijn neefje (hij is overtuigd van een jongetje) vroeg of laat wordt geboren?
Nogmaals: wanneer wordt dit kindje geboren? Vroeg, op tijd of te laat?

Ik knipperde even met mijn ogen en vroeg me af of hij dit serieus bedoelde. Maar dat was dus echt zo. Mijn antwoord was dan ook: nee, ik weet niet precies wanneer het geboren word. 12 november is de richtdatum en daarom heen kan het gebeuren. De stagiaire naast me kijkt op en begint heel hard te lachen. Ze blijft lachen terwijl het gesprek vordert, want Sven wil een heel serieus antwoord: kunnen die mensen die ervoor geleerd hebben, daar niks over zeggen? Nee! Er is een uitgerekende datum en daar moet je het mee doen. Zo ging het gesprek nog wel een paar minuten door. Wow…

De werkende mama: Stefanie

Vandaag is Stefanie aan de beurt om haar mee te nemen in haar leven als mama en als werknemer. Ik vind het echt een hele leuke manier om mee te krijgen hoe dat gaat. Soms een bewuste keus omdat iemand ook graag werkt en haar werk super leuk vind. Soms iets minder bewust omdat er ook geld nodig is om dingen te kunnen kopen en doen. Ik ben benieuwd naar het verhaal van Stefanie.

Wil je jezelf even voorstellen? Naam, leeftijd, getrouwd/alleen/samen met, kinderen ect. Wat je maar kwijt wilt.
Mijn naam is Stefanie en ben 25 jaar. Ik woon samen met mijn vriend in Maarssen en samen hebben we een zoontje van 14 maanden.

Wat voor werk doe je en hoeveel uur werk je?
Als werk doe ik pakketten bezorgen als zzp’er. Qua uur vind ik het moeilijk te zeggen, ik denk zo ongeveer 9 uur per dag. Ik werd nog maar 3 dagen sinds ons zoontje er is namelijk, ik werk op maandag, dinsdag en zaterdag.

Werkt je partner ook? Zo ja, hoeveel uur?
 Mijn partner werkt ook. Die werkt 5 dagen in de week. Circa 40 uur per week soms ook iets meer. Hij doet veel met computers en telefoon qua beveiliging, opslag, back-up e.d. Het ICT werk zeg maar.  

Hoe hebben jullie de opvang geregeld?
Ons zoontje gaat op de Maandagen naar mijn moeder toe, op de Dinsdagen naar mijn vriend zijn moeder en op Zaterdagen is mijn vriend gewoon thuis met hem.

Wat merk je aan je kindje van deze opvangregeling? (gaat makkelijk of moest wennen?Omdat het dus vertrouwelijk is (Oma’s en opa’s natuurlijk ook en Zaterdag dan papa) heeft hij er niet heel veel moeite mee of mee gehad! Wel heeft hij een tijdje in een verlatingsangst fase gezeten.

Als je kon kiezen zou je het dan anders doen? (Meer of minder werken? Of juist thuis blijven? Misschien juist wel precies zoals het nu gaat?)
Dit is mijn keus geweest om het zo te doen, Ik wou graag nog blijven werken omdat ik het leuk werk vind en zo ook even een soort van ‘vrijheid’ heb. Al zou ik aan de andere kant gewoon het liefst ook hele dagen met m willen zijn.
Het vrolijke zoontje van Stefanie en
haar vriend. Foto is van Stefanie.

Hebben jullie een papa/mama dag met jullie kind?

Mijn vriend heeft dus Zaterdags een papa dag en ik ben Woensdag, Donderdag en Vrijdag bij hem.

Hoe ziet een werkdag eruit? (Hoe laat sta je op, hoe laat wordt je kindje wakker/haal je uit bed, ontbijten, wegbrengen, ophalen en avondeten?)
Maandag sta ik om 6 uur op, dan ontbijt ik en maak ik me klaar enz en vertrek ik rond half 7 i.v.m files. Ons zoontje brengen we altijd Zondag al naar mijn moeder omdat we 3 kwartier van elkaar af wonen. Avond eten doet ie dan daar en dan brengt mijn moeder hem weer hierheen of wij halen hem weer op.
Op dinsdag staat mijn vriend half 7 op, maakt alles klaar incl ons zoontje en brengt hem dan rond 7 uur naar zijn moeder toe. Avondeten doet ie dan ook bij zijn moeder en als ik dan klaar ben met werken haal ik hem weer op omd

at mijn vriend op Dinsdag altijd voetbalt.


Nu jullie beide werken, heb je een taakverdeling in huis m.b.t. huishoudelijke klusjes (wassen, schoonmaken, boodschappen e.d.)?
Taakverdeling hebben we niet echt. Ik doe door de weeks alles dus wassen, koken etc. Koken doet hij overigens vaak op Maandag en Dinsdag omdat hij dan vaak eerder thuis is dan mij. Verder doet hij als ie Zaterdag thuis is ook stofzuigen etc en opruimen. Dus het is een beetje verdeelt hier.

Heb je nog tip(s) voor andere moeders die ook graag zouden werken als zij kinderen krijgen?
De tips die ik wil meegeven is: Voel je niet schuldig! Soms deed ik dat ook maar op zo’n dag denk ik vaak niet van ‘Oh, als het maar goed gaat ofzo’. Het scheelt misschien ook een hoop dat ie bij onze moeders blijft.


Bedankt voor de leuke antwoorden Stefanie. Leuk om te zien dat jullie alles binnen de familie konden oplossen. Gezellig zo’n oma-dag, voor de kleine maar zeker ook voor oma denk ik. Heel veel succes en geluk samen!